Na exact een jaar wachten kregen wij een brief met een uitnodiging om in de periode februari - april mee te doen aan de voorlichting. Deze voorlichting moet je volgen om in aanmerking te komen voor adoptie. Dus uitnodiging........ het is meer een oproep, maar goed dat wisten we. Dit hoort erbij en misschien is het ook wel handig.

Dus wij naar de voorlichting. De voorlichtingsmiddagen werden gehouden in Leeuwarden, dus dat was goed te doen. De groep bestond uit 8 stellen, die allemaal met een verschillende reden daar naar toe waren gekomen. Sommigen zagen het als een verplicht nummer, anderen wilden het meer gebruiken om duidelijk te krijgen of ze echt wilden adopteren. Wij waren er al van overtuigd dat we wilden adopteren, maar hoe dat allemaal gaat en wat er bij komt kijken dat wisten we niet. We hadden ook niet veel voorwerk gedaan, omdat alle verhalen die kunt lezen toch niet gelijk zijn en dus eerder verwarring veroorzaken dan duidelijkheid. We lieten het maar op ons afkomen.

In de voorlichting krijg je vooral veel te horen over het kind en wat die allemaal doormaakt. Voor de Nederlandse regering staat het kind voorop. Dat betekent dus dat je het gaat hebben over de biologische moeder van het kind. In een aantal landen is er veel bekend van de moeder van het kind. Dat lijkt prachtig, maar is het altijd wel handig om alles te weten. Bijvoorbeeld dat je al kind ter wereld bent gekomen omdat je moeder verkracht is. Lastig dus. Ook kijken ze naar wat er met een kind gebeurt wanneer je het ophaalt. Dat is nogal wat!

De leukste middag voor ons was het hechtingsproces. Mijn vrouw haar broer was net vader geworden van een tweeling en dus konden we dat mooi in de gaten houden. Het hele verhaal zal ik hier niet neer zetten, maar om kort te gaan beschrijft het hechtingsproces het proces wat ieder kind doormaakt om een band te krijgen met zijn/haar ouders. In het begin is degene die eten geeft de meest belangrijke persoon en maakt het niet uit wie dat doet, maar al snel maakt dat wel uit. Een adoptiekind kan hier tegen problemen aan lopen, omdat het al meerdere verzorgers heeft gezien en dus niet meer weet aan wie hij/zij zich moet hechten.

Natuurlijk krijg je ook de probleemgevallen te zien. En dat is soms best moeilijk, want in zes middagen tijd krijg je meer ellende te zien dan in een heel Goede tijden, Slechte tijden seizoen. Er wordt duidelijk bij verteld, dat dit niet is om je bang te maken, maar om je voor te bereiden. Mijn mening is dat de verhalen goed moet opnemen, maar ook daar laten waar het hoort: de voorlichting. Het hoeft niet zo te zijn dat je dit soort problemen krijgt. Sterker nog: het komt niet heel erg veel voor, maar door je er van bewust te zijn, kan je dit soort problemen voorkomen.

Alles bij elkaar is het een leuke voorlichting geweest en heeft het ons geholpen. Verplicht én noodzakelijk. We weten nu iets beter waar we aan beginnen!